แสงแดดรำไรยามเช้าตรู่เพิ่งจะสาดส่องผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาในคอนโดมิเนียมหรู ทว่าความเงียบสงบที่ฟ้าปรารถนากลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... และหนักหน่วง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ร่างสูงที่นอนคว่ำหน้าซุกหมอนขมวดคิ้วยุ่ง ครางฮึมฮัมในลำคออย่างหงุดหงิด ฟ้าเป็นมนุษย์ที่ตื่นยากหากนอนไม่พอ และเมื่อคืนเขากว่าจะข่มตาหลับได้ก็เกือบตีสาม เพราะมัวแต่คิดหาสาเหตุทางวิทยาศาสตร์มารองรับที่มาที่ไปของหญิงสาวในห้องชมพู ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “ท่านเจ้าของบ้าน! ท่านตื่นหรือยังคะ?” เสียงหวานใสแต่วางอำนาจดังลอดบานประตูไม้เข้ามา ฟ้าปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ควานหาสมาร์ตโฟนบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดูเวลา... หกโมงสี่สิบห้า ‘เวรเอ๊ย...’ ชายหนุ่มสบถในใจ เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง ขยี้ผมที่ชี้ฟูของตัวเองจนยุ่งเหยิงกว่าเดิม ก่อนจะลากสลิปเปอร์เดินไปกระชากประตูเปิดออกด้วยใบหน้าของคนที่พร้อมจะเหวี่ยงใส่ทุกคนที่ขวางหน้า “มีอะไรครับคุณ...” ฟ้าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้า แกรนด์ดัชเชสเพเนโลเป้ยืนอยู่หน้าประตู เธอยังคงอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงวอร์มของเขา ทว่าใบหน้าสวยคมที่เคยวางมาดสง่างาม ตอนนี้กลับมีรอยขมวดคิ้วมุ่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย สองมือประสานกันแน่นตรงหน้าท้อง ท่าทางเหมือนพยายามอดกลั้นอะไรบางอย่างอย่างสุดความสามารถ “ห้องสุภาพสตรีอยู่ที่ไหน?” เธอถามเสียงเข้ม แต่ปลายเสียงกลับสั่นเล็กน้อย ฟ้าขมวดคิ้ว “ห้องสุภาพสตรี? คุณหมายถึงอะไร?” “ห้องเติมแป้ง! หรืออะไรก็ตามที่อาณาจักรของท่านเรียก!” เพเนโลเป้เริ่มขยับขาไปมาเล็กน้อย “ฉันต้องการเติมแป้งเดี๋ยวนี้!” “ก็โต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนไง” เขาตอบอย่างรำคาญใจ ก่อนที่จะสังเกตเห็นกิริยาของหญิงสาวตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดของ Mr. Fact (มิสเตอร์แฟกต์) ใช้เวลาประมวลผลอยู่สามวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย... ปวดฉี่? “ห้องน้ำ!? อ๋อ ห้องน้ำไง!” ฟ้าชี้มือไปทางห้องนอนของชมพูที่เธอเพิ่งเดินออกมา “ในห้องที่คุณนอนเมื่อคืน มันก็มีห้องน้ำในตัวนี่ครับ ประตูบานสีขาวข้างตู้เสื้อผ้าไง” “ฉันเปิดเข้าไปแล้ว!” หญิงสาวสวนกลับทันควัน ดวงตาสีอเมทิสต์ฉายแววหงุดหงิด “แต่ในนั้นไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก! ฉันจะไปทำธุระในที่แบบนั้นได้อย่างไรโดยไม่ให้เลอะเทอะ!” ฟ้าอ้าปากค้าง สมองที่กำลังงัวเงียตื่นเต็มตาในพริบตาเดียว ‘ยัยป้านี่... ไม่รู้จักชักโครกเหรอวะ!’ ชายหนุ่มกุมขมับ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินนำเธอเข้าไปในห้องนอนของชมพู เพเนโลเป้เดินตามมาติด ๆ ด้วยท่าทางกระมิดกระเมี้ยนที่ขัดกับมาดนางพญาของเธออย่างสิ้นเชิง
เมื่อเข้ามาในห้องน้ำหรูหราปูหินอ่อน ฟ้าก็ชี้ไปที่โถสุขภัณฑ์อัจฉริยะ “นี่เรียกว่าชักโครกครับคุณ... มันคือที่สำหรับทำธุระ” หญิงสาวจ้องมองวัตถุสีขาวมันวาวตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลง ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรับบทเป็นครูพี่เลี้ยงเด็กอนุบาล เขาเอื้อมมือไปจับฝาชักโครกเปิดขึ้น โชว์ให้เห็นที่รองนั่ง “คุณเห็นที่รองนั่งนี่ไหม? คุณแค่... เอ่อ... ดึงปมเชือกตรงเอวออก ถอดกางเกง แล้วก็นั่งลงไปบนนี้เลย นั่งเหมือนนั่งเก้าอี้นั่นแหละ” เพเนโลเป้เบิกตากว้าง “นั่งทับลงไปเลยเหรอ? ผิวหนังของฉันต้องสัมผัสกับสิ่งนั้นโดยตรง?” “ใช่ครับ! มันสะอาด ผมให้แม่บ้านมาขัดทุกอาทิตย์!” ฟ้าเริ่มเสียงดังเพราะความง่วงผสมความหงุดหงิด ก่อนจะชี้ไปที่ปุ่มกดน้ำด้านหลัง “พอคุณทำธุระเสร็จ คุณก็เอื้อมมือมากดปุ่มนี้ น้ำมันก็จะล้างทุกอย่างลงไปในท่อเอง... อ้อ แล้วกระดาษนี่” เขาดึงกระดาษชำระจากแกน “เอาไว้เช็ดทำความสะอาด แล้วทิ้งลงถังใบนี้ เข้าใจไหม?” แกรนด์ดัชเชสพินิจพิจารณาปุ่มกดน้ำราวกับมันเป็นกลไกเวทมนตร์โบราณ “เพียงกดปุ่มนี้ เวทวารีก็จะทำงานเพื่อชำระล้างสินะ... ช่างเป็นเทคโนโลยีเวทมนตร์ที่สะดวกสบายยิ่งนัก” “ไม่ใช่เวทมนตร์โว้ย! มันคือระบบแรงดันน้ำ!” ฟ้ายกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง “เอาเป็นว่าคุณเข้าใจแล้วนะ? ผมจะออกไปรอข้างนอก รีบ ๆ ทำธุระซะ” “เดี๋ยว” เพเนโลเป้รั้งเขาไว้ “แล้วถ้าฉันเผลอกดผิด แล้ววงเวทวารีมันพ่นน้ำขึ้นมาโจมตีฉันล่ะ?” ฟ้าหลับตาลง สูดหายใจลึก ๆ ‘ใจเย็นไอ้ฟ้า... ท่องไว้ เธออาจจะป่วย เธออาจจะป่วย’ “มันไม่มีน้ำพุ่งมาโจมตีคุณหรอกครับ กดแค่ปุ่มที่ผมชี้ก็พอ เชิญ!”
ชายหนุ่มเดินกระแทกเท้าออกจากห้องน้ำ ปิดประตูไล่หลังดังปัง เขายืนพิงกำแพงอยู่ด้านนอก ฟังเสียงกุกกักจากด้านใน สักพักก็ได้ยินเสียงน้ำชักโครกดังขึ้น ฟ้าพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด นึกว่าภารกิจยามเช้าจะจบลงเพียงเท่านี้ แต่เขาคิดผิดมหันต์ สิบห้านาทีต่อมา หลังจากเพเนโลเป้อาบน้ำ และทำธุระส่วนตัวเสร็จ ฟ้าก็ต้องเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของชมพู รื้อหาชุดที่ดูเป็นผู้เป็นคนที่สุดเพื่อให้เธอใส่ไปโรงพยาบาลในวันนี้ เขาหยิบชุดเดรสสีครีมเรียบ ๆ ที่ดูเรียบร้อยที่สุดออกมา พร้อมกับ... ชุดชั้นในของพี่สาว “คุณใส่ชุดพวกนี้ไปก่อนนะ ไซซ์คุณกับชมพูน่าจะพอ ๆ กัน” ฟ้าโยนเสื้อผ้ากองไว้บนเตียง โดยพยายามหลบสายตาไม่มองชิ้นส่วนที่เป็นบราเซียและกางเกงชั้นในลูกไม้สีเนื้อ เพเนโลเป้ในชุดคลุมอาบน้ำเดินมาหยุดหน้าเตียง เธอหยิบเดรสขึ้นมาดู พยักหน้าอย่างพอใจในเนื้อผ้า ก่อนจะหยิบ ‘บราเซีย’ ขึ้นมาถือด้วยสองมือ พลิกซ้ายพลิกขวา หน้าผากเนียนขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่น “ท่านเจ้าของบ้าน...” “ฟ้าครับ เรียกผมว่าฟ้า” ชายหนุ่มถอนหายใจขณะยืนกอดอกพิงกรอบประตู เพเนโลเป้รู้สึกคุ้นชื่ออย่างประหลาด แต่ความสงสัยต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามีมากกว่าความรู้สึกประหลาดนี้ “ท่านฟ้า” เธอชูบราเซียสีเนื้อขึ้นมาตรงหน้า “เกราะนุ่มนิ่มชิ้นนี้... มันสวมใส่อย่างไร? แล้วสายรัดเส้นเล็กจิ๋วพวกนี้ จะรั้งน้ำหนักของอาวุธ และแรงกระแทกจากการฟันดาบไหวเหรอคะ?” ฟ้าแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง “มันไม่ใช่เกราะ! มันคือเสื้อชั้นใน! เอาไว้ซัพพอร์ต... เอ่อ... หน้าอกของคุณนั่นแหละ!” “สิ่งนี้จะเป็นเสื้อชั้นในได้ยังไง” เธอเถียง “ชั้นในของฉันใช้คอร์เซตที่ร้อยเชือกจากด้านหลังอย่างแน่นหนา เพื่อเสริมบุคลิก แต่สิ่งนี้... มันไม่มีเชือก มีเพียงตะขอเหล็กอันจ้อย แล้วฉันต้องสวมใส่ยังไง” ใบหน้าของผู้บริหารหนุ่มสุดเนี้ยบ บัดนี้กำลังขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู เขาซึ่งเป็นมนุษย์ประเภทที่ทุ่มเทชีวิตให้กับการเรียนและงาน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยพาผู้หญิงเข้าห้อง และแน่นอนที่สุด... เป็นเวอร์จิ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ การต้องมายืนสอนผู้หญิงแปลกหน้าใส่เสื้อชั้นใน ถือเป็นการทำลายปราการความสงบสุขในชีวิตของเขาอย่างย่อยยับ “คุณ... ก็แค่เอื้อมมือไปเกี่ยวตะขอด้านหลังไง” ฟ้าตอบปัด ๆ สายตามองเพดานห้อง “ทำ ๆ ไปเถอะน่า” “มันเกี่ยวไม่ได้! ฉันมองไม่เห็นตะขอ!” เพเนโลเป้ยืนกราน เดินต้อนเข้ามาหาเขาพร้อมกับชูบราเซียขึ้น “ท่านต้องสอนฉัน! หากฉันแต่งกายไม่เรียบร้อย เกียรติยศแห่งเบลดมอนด์จะมัวหมอง!” ‘เกียรติยศบ้าบออะไรวะ! ยัยป้าเพ็ญสติเฟื่อง!’ ฟ้าสบถชื่อเล่นที่เพิ่งตั้งให้เธอสด ๆ ร้อน ๆ ในใจ ชายหนุ่มกลั้นใจ หันกลับมามองบราเซียในมือเธอ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เหมือนนักรบกำลังจะออกศึก มือหนายกขึ้นมาทำท่าประกอบกลางอากาศอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “โอเค... ดูผมนะ” ฟ้ายกมือขึ้นทาบหน้าอกตัวเอง (ที่สวมเสื้อยืดอยู่) “ถ้าคุณเกี่ยวตะขอด้านหลังไม่ถนัด คุณก็... เอาตะขอมาเกี่ยวข้างหน้าก่อน” เขาวาดมือทำท่าดึงสายบรามาประกบกันตรงหน้าท้อง “เกี่ยวตะขอตรงนี้ให้เสร็จ... พอเกี่ยวเสร็จปุ๊บ...” ฟ้าทำมือโดยจินตนาการว่ากำลังหมุนบางอย่างรอบลำตัว “คุณก็หมุนมันกลับไปไว้ด้านหลัง! จากนั้นก็สอดแขนเข้าไปในสายรัดสองข้าง... ดึงขึ้นมา... จบ! แค่นี้แหละ!” เพเนโลเป้มองการสาธิตของชายหนุ่มด้วยดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจทะลุปรุโปร่ง “โอ้โห... เป็นยุทธวิธีที่ชาญฉลาดมาก! การสวมใส่จากด้านหน้าเพื่อความแม่นยำ แล้วพลิกแพลงหมุนกลับเพื่อปกปิดจุดอ่อน! สมแล้วที่เป็นเครื่องแต่งกายของอาณาจักรที่พัฒนาแล้ว!” “เออ จะยุทธวิธีอะไรก็ช่างเถอะ รีบ ๆ ใส่แล้วออกมารอที่โซฟา ผมจะพาไปที่รถ” ฟ้าไม่รอให้เธอถามอะไรต่อ เขาสาวเท้าหนีออกจากห้องอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนอายุขัยสั้นลงไปสิบปี
ตอนนี้ติดเหรียญ — ปลดล็อกครั้งเดียว อ่านได้ตลอด
เข้าสู่ระบบเพื่อปลดล็อก (5 เหรียญ)