ตอนที่ 6 บุตรีพ่อค้า

หญิงสาวคนนั้นคือ ‘น้ำหวาน’ นางแบบสาวผู้เป็นเพื่อนรักเพื่อนร้ายคนเดียวของชมพู และเป็นคนที่พยายามตามเกาะแกะฟ้ามานานแรมปี โดยอาศัยความสนิทสนมกับชมพู พี่สาวฝาแฝดของเขาในการเข้าหา “ฟ้า~ หวานเองค่ะ เปิดประตูให้หวานหน่อยสิคะ!” เสียงหวานแหววลอดผ่านลำโพงอินเทอร์คอมออกมา สีหน้าของฟ้าคล้ำลงทันตาเห็น ความหงุดหงิดที่เพิ่งถูกบดบังด้วยความเหนื่อยล้าพุ่งสูงขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่เคยชอบผู้หญิงประเภทที่รุกรานพื้นที่ส่วนตัวและไม่รู้จักกาลเทศะแบบนี้เลยแม้แต่น้อย “มาทำไมอีกวะ...” ฟ้าพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะกดปุ่มสื่อสารตอบกลับไป “น้ำหวาน มีธุระอะไรเหรอ? พอดีเราไม่ค่อยสะดวกรับแขก” “แหม ฟ้าก็! อย่าใจร้ายนักสิคะ หวานรู้ว่าชมพูเพิ่งแต่งงานไปเมื่อวาน คิดว่าฟ้าต้องเหงาแน่ ๆ เลย หวานก็เลยตั้งใจอบคัพเค้กอร่อย ๆ มาอยู่เป็นเพื่อนฟ้าไง... อีกอย่าง หวานรู้รหัสอยู่แล้ว ฟ้าเปิดประตูห้องให้หน่อยสิคะ หรือจะให้หวานกดรหัสเข้าห้องเองดีน้า~” ฟ้ากัดฟันแน่น ชายหนุ่มไม่เคยรู้มาก่อนว่าชมพูเคยให้รหัสผ่านหน้าห้องกับน้ำหวานไว้ เขารู้ดีว่าหากนิ่งเฉย ยัยนางแบบเอาแต่ใจคนนี้คงกดรหัสประตูและถือวิสาสะเดินเข้ามาเองอย่างแน่นอน เพื่อตัดปัญหาไม่ให้เรื่องยุ่งยาก ฟ้าจึงจำต้องกดปุ่มเปิดประตูให้เธอ บานประตูไม้เนื้อดีถูกเปิดออกทันที หญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูพาสเทล รัดรูปเน้นสัดส่วน ร่างกายอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมดอกไม้หวานเลี่ยน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มสดใส ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ถอดรองเท้าส้นสูงคู่สวย สายตาของน้ำหวานก็กวาดไปเห็นสิ่งที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้ากลายเป็นความตกตะลึง ภายในห้องรับแขกอันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่า ‘เข้าถึงยากที่สุด’ และ ‘ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าห้อง’ บัดนี้กลับมีหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่! หญิงสาวเรือนผมสีเงินสว่างประกายยวงตระการตา รูปร่างเพรียวระหงดั่งนางแบบ ผิวขาวผุดผ่องไร้ที่ติ ในชุดเดรสสีครีมเรียบหรูของชมพู เพเนโลเป้ยืนทรงตัวสง่างาม หลังตรง คางเชิด สายตาสีอเมทิสต์ดุจดั่งอัญมณีจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใด ๆ “ฟ้า...” น้ำหวานเสียงสั่น รอยยิ้มหวานหายวับไปจากใบหน้า เปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียวและจับผิดทันที “ยัยนี่... ยัยนี่เป็นใครคะ! ทำไมถึงมาอยู่ในห้องของฟ้าแล้วใส่ชุดของชมพูได้!” ฟ้ากุมขมับ รู้สึกเหมือนอาการปวดหัวกำลังจะกลับมาระลอกใหญ่ ชายหนุ่มยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากอธิบายอะไร เพเนโลเป้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ดวงตาสีอเมทิสต์กวาดมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า... หญิงสาวเรือนผมสีน้ำตาลดัดลอน สวมใส่ชุดเนื้อผ้าน้อยชิ้นเผยให้เห็นหัวไหล่และเนินอก แต่งหน้าเข้มจัด ส่งกลิ่นหอมแรงประหลาดออกมาจากตัว และมีท่วงท่าการเดินที่บิดเอวไปมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เลดี้เพเนโลเป้พยักหน้าช้า ๆ กับตัวเองในใจ ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในสมองอันชาญฉลาดของเธอทันที ‘อืม... เลดี้ท่านนี้ ช่างมีกิริยาคล้ายคลึงกับพวกนางบำเรอจริง ๆ’ เพเนโลเป้มองน้ำหวานด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความพิจารณาและความสงสารลึกล้ำ เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางรำพึงในใจด้วยความเวทนา ‘น่าสงสาร... แม้เลดี้จะได้ขึ้นมาอยู่บนแดนสวรรค์อันสงบสุขแห่งนี้แล้ว แต่ดวงวิญญาณของเธอกลับยังคงจมปักอยู่กับกิเลสตัณหาและความพยายามอันไร้ศักดิ์ศรี เธอต้องถึงกับพยายามยั่วยวน ยักย้ายส่ายสะโพก และบีบเสียงหวานแหววเพื่อล่อลวงบุรุษหนุ่มอย่างท่านฟ้าถึงในเคหสถาน... ช่างเป็นกิริยาที่ไร้ซึ่งเกียรติและศักดิ์ศรีของเลดี้โดยสิ้นเชิง’ เพเนโลเป้มองน้ำหวานด้วยสายตาแห่งความเมตตาและสมเพช ราวกับนางฟ้าผู้สูงส่งกำลังมองลงมายังดวงวิญญาณอันต้อยต่ำที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกองโคลน “เอ่อ... น้ำหวาน นี่คือ...” ฟ้าพยายามจะพูด แต่ถูกน้ำหวานแทรกขึ้นเสียงสูง “หวานไม่สนค่ะว่ายัยนี่เป็นใคร! ฟ้าบอกหวานมาเดี๋ยวนี้นะคะว่ายัยหงอกนี่เป็นอะไรกับฟ้า! ทำไมถึงกล้ามาใส่ชุดของชมพูเดินเพ่นพ่านในห้องนี้!” น้ำหวานเดินตรงเข้ามาหาฟ้า ทำท่าจะเอื้อมมือไปจับแขนเขาเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ฟ้าถอยหลังหนีออกมาหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็วด้วยความรังเกียจ ชายหนุ่มชูมือขึ้นเป็นเชิงห้าม “น้ำหวาน กรุณามีมารยาทด้วย นี่คือห้องส่วนตัวของฉัน และผู้หญิงคนนี้คือแขกของฉัน” “แขกเหรอคะ! แขกประเภทไหนกันถึงได้มาค้างอ้างแรมในคอนโดของหนุ่มโสดแบบนี้!” น้ำหวานตวาดเสียงแหลม หันไปจ้องหน้าเพเนโลเป้ด้วยสายตาอาฆาต “เธอเป็นใคร! คอสเพลย์เหรอ? หรือว่าเป็นพวกมิจฉาชีพมาหาเรื่องแบล็กเมลฟ้า!” เพเนโลเป้ยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยคมของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยความสง่างามและความสงบนิ่ง เธอมองน้ำหวานที่กำลังดีดดิ้นด้วยสายตาเอ็นดูปนสมเพช “เลดี้ต่ำศักดิ์อย่างท่าน...” เพเนโลเป้เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจอันกดดัน “ทำไมต้องส่งเสียงกรีดร้องโวยวายไร้การศึกษาเช่นนั้นด้วย? การส่งเสียงแหลมสูงและแสดงกิริยาหยาบคายต่อหน้าบุรุษ มีแต่จะทำให้ค่าของท่านลดต่ำลงไปอีกนะ” “แก... แกว่าใครต่ำยะ! ยัยบ้านี่!” น้ำหวานหน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห ชี้หน้าเพเนโลเป้ด้วยนิ้วมือที่ทาเล็บสีแดงสด ฟ้าเห็นท่าไม่ดี หากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไป คอนโดของเขาได้กลายเป็นสนามรบจริง ๆ แน่ ชายหนุ่มยกมือขึ้นยกแว่นตา แล้วหันไปหาเพเนโลเป้ “ป้าเพ็ญ... เอ่อ เลดี้เพเนโลเป้ คุณช่วยเข้าไปรอในห้องนอนก่อนได้ไหมครับ? เดี๋ยวผมขอจัดการตรงนี้แป๊บหนึ่ง” เพเนโลเป้มองฟ้าด้วยความเข้าใจ เธอพยักหน้ารับอย่างนิ่มนวล “ย่อมได้ค่ะท่านฟ้า... ฉันเข้าใจดีว่าการรับมือกับเลดี้ที่ขาดการอบรมสั่งสอนเช่นนี้สร้างความลำบากใจให้ท่านมากแค่ไหน ฉันจะหลีกทางให้ท่านจัดการตามเห็นสมควร” ว่าแล้วเพเนโลเป้ก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของชมพูอย่างสง่างาม ทิ้งให้น้ำหวานยืนอ้าปากค้างด้วยความแค้นเคืองที่ถูกคำพูดอันนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนของเพเนโลเป้ตบหน้าอย่างจัง

ทันทีที่บานประตูห้องนอนปิดลง ฟ้าก็เดินเลี่ยงน้ำหวานตรงเข้าไปในส่วนของห้องครัว ชายหนุ่มล้วงสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดโทรออกหาพี่สาวฝาแฝดทันทีด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงสองจังหวะ ปลายสายก็กดรับพร้อมกับเสียงแจ่มใสของชมพู [ว่าไงจ๊ะน้องรัก! ใช้ห้องฉันเป็นยังไงบ้าง? สะดวกสบายดีไหมเอ่ย~] “ชมพู!” ฟ้ากระซิบเสียงเข้มลอดไรฟัน พยายามไม่ให้น้ำหวานที่ยืนอยู่กลางห้องรับแขกได้ยิน “พี่ให้รหัสผ่านฐานลับกับน้ำหวานเหรอ!” ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะกังวานออกมาอย่างสะใจ [ฮ่า ๆ ๆ ๆ! อ๋อ นางเพิ่งไปหาแกเหรอ? ฉันก็นึกว่าไปตั้งแต่เมื่อคืน… เออ ใช่ ฉันให้รหัสยัยน้ำหวานไปเองแหละ เห็นนางบ่นว่าอยากเอาคัพเค้กไปให้แกเพื่อปลอบใจที่พี่สาวแต่งงานออกเรือน ฮ่า ๆ ๆ ไม่ถูกใจเหรอน้องชาย?] “ไม่ถูกใจโว้ย!” ฟ้าสบถเบา ๆ มือหนานวดขมับตัวเองจนแดง “ชมพู! พี่รู้ไหมว่าสร้างปัญหาอะไรให้ฉัน! ตอนนี้ยัยน้ำหวานมาบุกฐานลับเรา แล้วมาเจอยัยป้าที่ฉันช่วยไว้เมื่อคื...น” ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงหัวเราะของชมพูจะระเบิดออกมาดังลั่นกว่าเดิมจนฟ้าต้องดึงโทรศัพท์ให้ออกห่างจากหู [กรี๊ด! ฉันไม่อยู่แป๊ปเดียวแกพาสาวเข้าห้องแล้วเหรอ! ที่มาใช้ห้องฉันเมื่อคืนสินะ สินะ… โอ๊ย… อยากอยู่ในเหตุการณ์ด้วยจังเลย! แล้วเป็นยังไงบ้าง? ยัยน้ำหวานตบกับสาวคนนั้นไหม!] “ชมพู มันไม่ใช่เรื่องขำนะ!” ฟ้าโวยวายเสียงเบา “ยัยน้ำหวานจะบ้าตายอยู่แล้ว หาว่าฉันโดนมิจฉาชีพข่มขู่ ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็... เธอรีบโทรมาเรียกน้ำหวานกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” [ไม่จ้า~] ชมพูตอบกลับทันควันด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีสุดขีด [เรื่องสนุกขนาดนี้ ใครจะไปขัดจังหวะกันเล่า! ฟ้า... แกเป็นมิสเตอร์แฟกต์ผู้ไร้พ่ายไม่ใช่เหรอ? แค่รับมือสาวสองคนปะทะกัน แค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้! รับมือไปเองเลยจ้ะ น้องรัก! พี่สาวคนสวยสวีตกับพี่เขยแกอยู่ ไม่ว่างช่วยหรอกนะ บายจ้า!] “เดี๋ยว! ชมพู! อย่าเพิ่ง...” ติ๊ด! พี่สาวฝาแฝดตัวดีตัดสายทิ้งไปทันที ฟ้าจ้องมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ดับลงด้วยความรู้สึกอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงพื้น ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี ก่อนจะเดินกลับออกมาที่โซนห้องรับแขก