ตอนที่ 7 วิกฤตซ้อนวิกฤต

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในเพนต์เฮาส์สุดหรูชั้นสามสิบห้า บรรยากาศยามเช้าดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและสงบสุขอย่างที่ควรจะเป็น ฟ้าในชุดเสื้อยืดคอวีสีขาวและกางเกงวอร์มขายาวสีเทาดูผ่อนคลายกว่าปกติ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูเข้าถึงได้ง่ายขึ้นกว่ายามที่เขาสวมชุดสูทเต็มยศและปั้นหน้าเคร่งขรึมในฐานะผู้บริหาร “ท่านฟ้า นี่คืออาร์ติแฟกต์เวทมนตร์ประเภทไหนกัน?” เสียงกังวานใสของเพเนโลเป้ดังขึ้นจากด้านนอกห้องนอน ฟ้าละสายตาจากคอมพิวเตอร์แล้วเดินออกไปหา หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีครีมกำลังยืนจ้องมอง ‘ไมโครเวฟ’ สีดำขลับบนเคาน์เตอร์ด้วยดวงตาสีอเมทิสต์ที่เบิกกว้างราวกับเด็กน้อยเจอของเล่นชิ้นใหม่ นิ้วเรียวสวยของเธอแตะลงบนแผงควบคุมระบบสัมผัสเบา ๆ เมื่อเห็นตัวเลขดิจิทัลสีแดงสว่างวาบขึ้น เธอก็รีบชักมือกลับทันทีราวกับถูกไฟลวก ฟ้าหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ชายหนุ่มเดินเข้าไปยืนซ้อนด้านหลัง ห่างพอที่จะไม่เสียมารยาท แต่ใกล้พอที่จะสาธิตให้ดู “มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอกครับป้าเพ็ญ... เอ่อ เลดี้เพเนโลเป้ เขาเรียกมันว่า ‘ไมโครเวฟ’ เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เอาไว้อุ่นอาหารให้ร้อนด้วยคลื่นความถี่” “คลื่นความถี่?” เพเนโลเป้ทวนคำ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน “มันคือเวทธาตุไฟชนิดหนึ่งเหรอคะ?” “จะคิดแบบนั้นก็ได้ครับ” ฟ้าขี้เกียจจะอธิบายหลักการฟิสิกส์ให้คนที่อยู่ในโลกแฟนตาซีฟัง เขาจึงเลือกวิธีที่ง่ายที่สุด “ดูนะ สมมติว่านมแก้วนี้มันเย็นชืด แล้วคุณอยากกินนมอุ่น ๆ ...” มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูไมโครเวฟ นำแก้วมัคเซรามิกบรรจุนมสดเข้าไปวางตรงกลางจานหมุน ปิดประตู แล้วใช้นิ้วกดปุ่มตัวเลขบนแผงควบคุม ติ๊ด... ติ๊ด... วืดดดด เสียงเครื่องจักรทำงานพร้อมกับจานแก้วด้านในที่หมุนวนช้า ๆ แสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างให้เห็นวัตถุภายใน เพเนโลเป้เบิกตากว้าง สองมือยกขึ้นทาบอกด้วยความตื่นตะลึง ร่างบางเอนเข้าไปใกล้บานกระจกราวกับถูกมนต์สะกด “โอ้... แท่นศิลาด้านในกำลังหมุน! ท่านฟ้า ไม่ต้องใช้วงเวท ไม่ต้องเติมมานา? ช่างเป็นอาร์ติแฟกต์ระดับตำนานจริง ๆ!” “ไม่ต้องเติมอะไรครับ แค่จ่ายค่าไฟก็พอ” ฟ้าตอบหน้าตายพลางกอดอกมอง “แต่มีกฎเหล็กที่คุณต้องจำไว้นะครับป้า... เลดี้… ฟังผมให้ดี” น้ำเสียงจริงจังของฟ้าทำให้แกรนด์ดัชเชสแห่งตระกูลเบลดมอนด์ต้องหันขวับมาตั้งใจฟัง ราวกับกำลังรับฟังยุทธวิธีทางทหารก่อนออกศึก “ข้อแรก ห้ามนำภาชนะที่เป็นโลหะ เหล็ก อะลูมิเนียม หรือส้อมช้อนที่เป็นเหล็กเข้าไปอุ่นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นประกายไฟจะลุกท่วม และตู้เวทมนตร์... เอ้ย ไมโครเวฟเครื่องนี้จะพังพินาศ” ฟ้าอธิบายช้า ๆ ชัด ๆ เพเนโลเป้พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน “เข้าใจแล้ว เหล็กกล้าจะสะท้อนเวทธาตุไฟจนเกิดการระเบิดสินะ” “และข้อสอง...” ฟ้าชูนิ้วชี้ขึ้นเน้นย้ำ “ห้ามเอาไข่ดิบหรือไข่ต้มทั้งเปลือกเข้าไปอุ่นในนี้เด็ดขาด ถ้าอยากจะทำไข่ ต้องกะเทาะเปลือกแล้วเจาะไข่แดงก่อนทุกครั้ง ไม่อย่างนั้นแรงดันข้างในมันจะขยายตัว แล้วไข่ก็จะระเบิดเละเทะ จำไว้นะครับ ห้าม-เอา-ไข่-เข้า-ไป-ต้ม” ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! สัญญาณเตือนดังขึ้นพร้อมกับเครื่องที่หยุดทำงาน ฟ้าเปิดประตูไมโครเวฟออก ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาจากแก้วเซรามิก เขายื่นแก้วนมที่อุ่นกำลังดีส่งให้หญิงสาวตรงหน้า เพเนโลเป้รับแก้วมาประคองไว้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านฝ่ามือทำให้ดวงตาสีอเมทิสต์ทอประกายชื่นชม เธอมองฟ้าด้วยสายตาเทิดทูนราวกับเขาคือมหาจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ “ฉันจดจำกฎเหล็กของท่านขึ้นใจแล้ว ท่านมหาจอมเวท” เธอจิบนมร้อนอย่างสง่างาม “ฉันจะไม่นำโลหะและไข่ทั้งเปลือกเข้าไปในอาร์ติแฟกต์ชิ้นนี้เป็นอันขาด” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดีมากครับ ถ้าหิวก็เอาพวกขนมปังหรือข้าวกล่องในตู้เย็นมาอุ่นกินเองได้เลยนะ ผมต้องเข้าไปทำงานในห้องสักพัก มีประชุมออนไลน์ ถ้าไม่มีอะไรคอขาดบาดตาย อย่าเพิ่งกวนนะครับ” เพเนโลเป้ก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างมีมารยาท “เชิญท่านปฏิบัติภารกิจเถอะค่ะ ฉันจะดูแลรักษาสถานที่นี้เอง” ฟ้าหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องส่วนตัว ทิ้งให้เลดี้เพเนโลเป้ยืนมองตู้ไมโครเวฟด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้และจินตนาการอันลึกล้ำ

ภายในห้องนอนที่ถูกตกแต่งด้วยโต๊ะทำงานโทนสีเทาดำและเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊ก ฟ้าทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังบุนวมราคาแพง นัยน์ตาที่เคยมองดูผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบขาดและเยือกเย็นในทันทีที่สวมบทบาทนักธุรกิจ หน้าจอคอมพิวเตอร์แบบโค้งขนาดใหญ่เบื้องหน้าเปิดหน้าจอโปรแกรมสนทนาวิดีโอคอลค้างไว้ ภาพของ ‘ก้องภพ’ พี่ชายของกฤษฏ์ที่เคยช่วยพยุงธุรกิจให้ช่วงเวลาหนึ่ง ปรากฏขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน [เห็นรายงานยอดเบิกจ่ายของต้นปีนี้หรือยัง?] เสียงก้องภพลอดออกมาจากลำโพงด้วยความร้อนรน [พี่เข้าไปดูระบบบัญชีเชิงลึกเมื่อต้นปี แล้วเจอความผิดปกติทางการเงินก้อนใหญ่ในฝ่ายจัดซื้อ ตัวเลขกระแสเงินสดมันรั่วไหลออกไปแบบมีพิรุธติดต่อกันสามเดือน ยอดรวมนับล้าน! ที่น่าตกใจคือ รอยโหว่พวกนี้มันถูกปกปิดไว้เนียนมาก ถ้าพี่ไม่ใช้พาวเวอร์คิวรีกวาดตรวจฐานข้อมูลดิบทั้งหมด คงไม่มีทางจับพิรุธได้เลย] คิ้วเข้มของฟ้าขมวดเข้าหากันจนเป็นปม บรรยากาศรอบตัวหนาวเยือกขึ้นถนัดตา นัยน์ตาสีเข้มคมกริบทอประกายความดุดัน “พี่มั่นใจแค่ไหนครับว่าไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค?” ฟ้าถามเสียงต่ำลอดไรฟัน [ร้อยเปอร์เซ็นต์] ก้องภพตอบกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจริงใจไม่มีทีเล่น [พี่เช็กเส้นทางการเงินย้อนหลังจนถึงต้นทางแล้ว ปลายทางของเงินก้อนนี้ถูกโอนถ่ายต่อไปยังบัญชีชื่อ ‘พงษ์ภัทร’ ... ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับผู้จัดการฝ่ายบัญชีคนปัจจุบัน แถมยังมีหลักฐานการอนุมัติวงเงินที่ใช้ลายเซ็นปลอมแปลงตบตาอีกต่างหาก เรื่องนี้ใหญ่แน่ นายจะเอาไงต่อ จะส่งเรื่องให้ตำรวจสอบสวนเลยไหม?] ฟ้านิ่งเงียบไปชั่วครู่ สมองอันปราดเปรื่องกำลังประมวลผลข้อกฎหมายและความเสี่ยงทางธุรกิจอย่างรวดเร็ว “ผมว่าจะยังไม่แจ้งตำรวจตอนนี้” ฟ้าตัดสินใจเฉียบขาด “ถ้าเราบุ่มบ่ามตอนนี้ คนที่อยู่เบื้องหลังอาจจะไหวตัวทันและทำลายหลักฐานฝั่งเซิร์ฟเวอร์สำรองเสียก่อน ถ้าผมทำแบบนี้ได้ไหมพี่...” ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าใกล้ไมโครโฟน เริ่มวางแผนปฏิบัติการอย่างรัดกุม “รวบรวมไฟล์หลักฐานทั้งหมด ล็อกสิทธิ์การเข้าถึงฐานข้อมูลทันที ไม่ให้ใครแตะต้องไฟล์ดิบเด็ดขาด จากนั้น... ผมจะประสานส่งมอบเอกสารและหลักฐานทางการเงินทั้งหมดนี้ให้ทีมกฎหมายที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้โดยตรง พี่ก้อง อย่าให้ข่าวรั่วไหลออกไปนะครับ จนกว่าผมจะตลบหลังมันได้สำเร็จ” [เป็นไอเดียที่ดีนะ] ก้องภพพยักหน้ารับอย่างเคร่งเครียด [ระวังตัวด้วยล่ะ ผู้จัดการบัญชีคนนี้เห็นว่าเส้นใหญ่พอตัว อาจจะหางโผล่มาตุกติกกับนายตอนไหนก็ได้] “ครับ ขอบคุณที่ช่วยเตือนนะครับพี่” ฟ้ากดตัดสายวิดีโอคอลทิ้ง ร่างสูงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างใช้ความคิด สถานการณ์บริษัทกำลังตึงเครียดและมีหนอนบ่อนไส้ งานนี้เล่นเอาเขาปวดหัวไม่น้อย

ทว่า... ในจังหวะที่ฟ้ากำลังจมดิ่งอยู่กับความเครียดเรื่องธุรกิจ ทางฝั่งของเพเนโลเป้ที่อยู่ด้านนอกกลับกำลังเผชิญหน้ากับภารกิจเพื่อปากท้องของตัวเอง หลังจากเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ความหิวก็เริ่มประท้วงในช่องท้อง หญิงสาวเดินเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่ ค้นหาเสบียงที่พอจะประทังชีวิต สายตาของเธอสะดุดเข้ากับ ‘ไข่ไก่’ สีเนื้อเนียนกริบที่วางเรียงรายอยู่ในช่องเก็บไข่ ‘ห้ามเอาไข่ดิบหรือไข่ต้มทั้งเปลือกเข้าไปอุ่นในนี้เด็ดขาด ถ้าอยากจะทำไข่ ต้องกะเทาะเปลือกแล้วเจาะไข่แดงก่อนทุกครั้ง’ คำเตือนของฟ้าดังขึ้นมาในหัว เพเนโลเป้พยักหน้ากับตัวเอง เธอเป็นถึงอดีตแกรนด์ดัชเชสผู้ปราดเปรื่อง เรื่องแค่นี้ทำไมเธอจะไม่เข้าใจ! “ท่านฟ้าบอกว่าห้ามเอาไข่ทั้งเปลือกเข้าไปต้ม...” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง มือบางหยิบไข่ไก่ขึ้นมาหนึ่งฟอง หยิบชามกระเบื้องเคลือบมาหนึ่งใบ เติมน้ำเปล่าลงไปจนเกือบเต็ม จากนั้นก็ตอกไข่ไก่ดิบ ๆ ลงไปในน้ำแล้วประคองชามน้ำที่มีไข่ดิบลอยเท้งเต้งเข้าไปวางในไมโครเวฟอย่างทะนุถนอม ปิดบานประตู แล้วกดปุ่มตัวเลขบนแผงควบคุมตามที่เห็นฟ้าทำเมื่อเช้า “จงทำงาน! อาร์ติแฟกต์แห่งไฟ!” วืดดดดด... จานแก้วเริ่มหมุนพร้อมกับแสงไฟสีเหลืองนวล เพเนโลเป้ยืนกอดอกมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ น้ำในชามเริ่มเดือดปุด ๆ ไข่ขาวที่เคยใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่น ฟองอากาศผุดขึ้นรอบ ๆ ไข่แดงที่ยังคงกลมดิกอยู่ตรงกลาง “วิเศษ... ช่างเป็นเวทมนตร์ที่สะดวกสบายเสียจริง...” ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! สัญญาณเตือนดังขึ้น เพเนโลเป้เผยอรอยยิ้มกว้าง มือบางเอื้อมไปเปิดประตูไมโครเวฟ ไอร้อนพวยพุ่งออกมาปะทะใบหน้า เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อชื่นชมผลงานการทำอาหารมื้อแรกในแดนสวรรค์ และในวินาทีที่อากาศเย็นจากภายนอกสัมผัสกับไข่แดงที่กักเก็บแรงดันความร้อนไว้ภายในจนถึงขีดสุด... ปังงงง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีใครมาปาระเบิดเพลิงกลางห้องครัว! เศษไข่แดงและไข่ขาวร้อนจี๋พุ่งกระจายออกจากชามกระเบื้อง กระเด็นเปรอะเปื้อนผนังด้านในของไมโครเวฟจนเหลืองอร่ามไปทั่วทุกตารางนิ้ว แรงระเบิดทำเอาน้ำร้อนในชามกระฉอกออกมาเลอะเทอะเต็มฐานกระจก เพเนโลเป้ผงะหงายหลัง ก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นหินอ่อน พร้อมกับเศษไข่ที่กระเด็นมาเกาะเส้นผม ดวงตาสีอเมทิสต์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี “ล... ลอบสังหาร! มีมือสังหารลอบโจมตี!” เธอตะโกนลั่นห้อง ยกแขนขึ้นตั้งการ์ดป้องกันตัว